Saturday, April 14, 2012

A Moment In Time / సమయంలో ఒక సందర్భం

From Penguin's selected poems of Kaifi Azmi~

A Moment In Time

Life is the name given to a few moments, and
In but one of those fleeting moments
Two eyes meet eloquently
Looking up from a cup of tea, and
Enter the heart piercingly
And say,
Today do not speak
I'll be silent too
Let's just sit thus.
Holding each other's hand
United by this gift of sorrow
Bonded by the stirring of emotions.
Who knows if in this moment
Somewhere in the distant mountain
The snow at last may start to thaw.

సమయంలో ఒక సందర్భం

జీవితం కొన్ని సందర్బాల సమూహానికి మనం ఇచ్చే పేరు
అటువంటి సామూహం లోని ఒక సందర్బం లో
రెండు కళ్ళు వాగ్దాటులై కలిసాయి
టీ కప్పు నుండి పైకి చూస్తు
హృదయం లోకి చొచుకుపొతూ
ఇలా చెప్పాయి
ఈ రోజు మనం మాట్లాడుకునేది వద్దు
నేను కూడా మౌనం గానే ఉంటాను
ఇలా కూర్చొని ఉందాం అంతె.
ఒకరి చేతిని ఒకరు పట్టుకొని
బాధ అనే కానుకచే ఏకం అయ్యి
పురికోలుపుతున్న భావాలతో బంధం పెంచుకున్నారు.
ఎవరికి తెలుసు
ఎక్కడో దూరపు కొండల్లో
మంచు కరగటం మొదలవుతుందేమో.


Original ~ Kaifi Azmi
Translation to English~Pavan K Varma
Translation to Telugu~ Ro Hith

నేనూ- నేనెరుగని నేను / Love After Love

నేనూ- నేనెరుగని నేను

ఒక సమయం వస్తుంది
నువ్వు ఆనందంగా నిన్ను నువ్వే కలుసుకుంటావ్
నీ తలుపు దేగ్గారో, అద్దం లోనో
ఒకర్ని చూసి ఒకరు నవ్వుతూ ఆహ్వానించుకుంటారు.

కుర్చోమ్మని, ఏమైనా తింటార అని
ప్రేమతో నువ్వే అయిన ఆ అపరిచితుడిని అడుగుతావు.
కొంచం బ్రెడ్డు, కొంచం మద్యం ఇస్తావు
జీవితాంతం ఏదో ఒక కారణం చేత అంతగా పట్టించుకోని
నువ్వు ఏంటో ఎవరికి తెలియనంత ఎక్కువగా తెలిసిన
నిన్ను అమితంగా ప్రేమించిన నువ్వే అయిన ఆ అపరిచితునికి
నీ హృదయాన్ని తిరిగి ఇస్తావు.

గూడులో భద్రంగా దాచుకొన్న ప్రేమలేఖలను
ఫోటో లను, నిరాశ తో రాసేసిన కాగితాలను చూస్తూ
అద్దంలోంచి నీ ప్రతిబింబాన్ని వొలుచుకుంటావ్ .
నీ జీవితపు సంబరాన్ని చేస్తావు, జీవితాన్ని ఆస్వాదిస్తావు.

Translation~ Ro Hith

Love After Love

The time will come 
when, with elation 
you will greet yourself arriving 
at your own door, in your own mirror 
and each will smile at the other's welcome, 

and say, sit here. Eat. 
You will love again the stranger who was your self.
Give wine. Give bread. Give back your heart 
to itself, to the stranger who has loved you 

all your life, whom you ignored 
for another, who knows you by heart. 
Take down the love letters from the bookshelf, 

the photographs, the desperate notes, 
peel your own image from the mirror. 
Sit. Feast on your life. 

Original~ Derek Walcott

అక్క చెల్లెళ్ళు / sisters

అక్క చెల్లెళ్ళు 

వాన ఒట్టి భోళా పిల్ల
ఆకాశం నుంచి మోసుకోచిన కబుర్లన్నీ
వస్తూనే గలగలా చెప్పేస్తుంది,
మాటలన్నీ గాలిలో
నీళ్లన్నీ నెలలో - ఇంకిపోతాయి
తెల్లారి లేచి చూస్తే
అది వచ్చి వెళ్ళిన
జాడలేవి కనిపించవు

మంచు మాటలు రాణి మోహన ముగ్ధ
రంగుతో మురిసిపోవటమే గాని,
సంగతులేవి తెలియవు దానికి,
అంటి ముట్టనట్టు గా
పొడిపొడిగా రాలుతుంది
అసలు అది వచ్చిన జాడే తెలియదు
కాని, తెల్లారే వేళకి
రాత్రి మరచి వెళ్ళిన
వెన్నెలలా మిగిలిపోతుంది


Rain is such a chatter-box!
Bringing the gossips from sky
it tells everything without gap,
all the words mingle with winds
the water sinks into soil
and by the time you wake in the morning
it leaves no sign of its arrival.

Snow, is a silent seducer
an illiterate
its only satisfaction is the color
and It falls as some isolated powder.
It comes secretly, tiptoeing
but by the time, dawn breaks
it remains as the moon
forgotten by night.

Original~ Vinnakota Ravi Shankar
Translation~ Ro Hith


Clanking anklets, 
she trespassed
as an unwelcomed song
into my life. 

See those silent ripples in the ocean of love
showing the way, she had rowed.
Follow those foot-steps in the wet street of November, 
that may lead to the land, from where the spring blows.
Ask that beggar sitting on the temple steps
if her song spoiled my solitude or not.

See, how the sky blushed,
how the evening opened its speech
of winds and cuckoos,
see, how musical is that silent path
that had never dared to utter a small note ever before,
and the convict of all these strange things is a stranger
who entered my world without my permission
as the first breath of life.


Evening unzipped its speech.
Silence fluttered like a palm leaf
shivering in gale.
The loveletters that her eye jotted in my eye
evoked autumn.
Phone continued to ring in muteness.
A weightless wing of longing
flapped next to my ear.
Sun set behind hills
as a fallen petal of rose.
Her memory as a bee
swirled around my brain
and buzzed the secrets of loneliness.


Last house in that street, 4th floor
room number-219 , is where I dwell.
Do not ring the calling bell, 
it may break the silence inside
just push the door, I never lock it.
Sit on the sofa and take a deep breath
just be stagnant, remembering all the sounds
ruminate in your mind, the scent of our love.
Let my memory meet you as plague
that enters a city during spring.
You know where you are,
Just think with your own heart that must be pulsating
as an iceberg in an ocean of silence.
Be there as a leaf on a stream of emotions
listen to those wild songs of longing,
by the white walls, burning bed and 
that depressed fish in aquarium
Be there, listening to all those memories
as an infant in a sick mother's womb.


After a million and one nights
as a tributary of an undreamed dream
she entered my room
sat on the cot
and we slowly started unpacking ourselves.
She smiled a lyric in heart
that turned the pages of my life
but I remained still as an unturned page.
Without her permission
I opened the door of her heart
but she remained an untugged string.
Our worlds ran parallel as rails
undoing things, we did many things
exchanged some breathes and glances
pretending as if we were invisible to each other
unpacking ourselves.